De juni - reis op papier - Verder naar beneden de laatste brieven.

 Wilt u wat foto's kijken bij deze brieven?

Klik dan HIER........

Begin hier bovenaan te lezen , de eerste is de oudste, enzovoort. 

HET KOUDE CELENDIN

Celendin! Het begin van deze reis.

De “hoedenstad” van Cajamarca.

Het was gisteravond echt een feest.  

Maandag 6 juni2016; opening van de cursus. Van heinde en verre zijn ze gekomen. Met of zonder grote hoed.

Het is 10 jaar geleden dat we hier waren. De dominee die toen de leiding had is vorig jaar overleden, 38 jaar. Hij kwam met zijn auto uit Cajamarca naar Celendin terug. In een bocht op de bergweg kwam een auto razendsnel links aan scheuren. Frontaal! Hij overleed ter plekke en de andere chauffeur ook. Hij liet zijn vrouw achter met twee lieve dochters; 11 en 14 jaar. Wij hebben 10 jaar geleden verschillende keren in dit gezin gegeten, heel aangrijpend als je dan dit hoort.

En een waarschuwing aan elke weggebruiker, ook in Nederland: Let toch op de regels in het verkeer. Een ongeluk gebeurd in een paar seconden, maar de gevolgen zijn voor het leven.

Verder is deze wereld helemaal hetzelfde als toen. De meeste deelnemers zijn van Pinkstergemeenten, dus wat luidruchtiger in hun manieren.

Ik heb geopend met Jacob aan de Jaboc.

“Broeders en zusters wat gaan we bestuderen in deze cursus? Allerlei dogmatische dingen? Nee! We gaan letten op de omgang met God in je persoonlijk leven en in je ambtelijk leven als pastor of in een andere functie in de kerk”.

Genesis 32:22-32 geeft ons een blik in het persoonlijk leven van Jacob. Het heel indringende moment waarin God aan Jacob vraagt of hij wel goed begrijpt wie hij is.

Wat een aandacht! Een oude pastor zei aan het eind: "Missionero dit hebben wij nog nooit gehoord". En zijn gezicht stond heel verdrietig. Het had hem tot diep in zijn ziel geraakt zei hij. Bij het uit elkaar gaan kwam hij me nog weer even omhelzen.

De bewuste "bergmeisjes" zijn er ook weer. Schuchter, met lange rokken, vragende gezichten, blijde gezichten. De jonge steunpilaren voor de kerken in Peru. We zitten in een kerk van 52 jaar oud. Alle stormen van politiek en terrorisme doorstaan. De kerk is goed onderhouden en netjes.

De openingsavond was een avond met beloften voor de komende dagen. Bid voor de mensen hier dat ze het begrijpen kunnen. Dat kan de Heere onze God alleen geven.

Het is voor ons wel heel aangenaam dat we hier in de kou een goed hotel hebben. Dan heb je in ieder geval een beetje “thuisgevoel”.

Allemaal hartelijke groeten vanuit de “hoedenstad”, Celendin.

 

OP DOORREIS IN LIMA

Opa heeft de was schoon. Dat is de eerste keer in deze periode. ik ontzie alles heel goed om te zorgen dat ik zo weinig mogelijk hoef te wassen. Ik kan nooit begrijpen hoe moeders van gezinnen het altijd maar weer voor elkaar krijgen om de boel schoon te hebben. Het zal ook best wel een keertje zuchten geven denk ik. Maar toch: mijn complimenten voor al die moeders die toch steeds maar alles klaar krijgen.

 

Het is het einde van de zaterdagmiddag. Een zaterdag vol belevenissen na een week die heel ingrijpend was.

We zijn vanmorgen hier in Lima aangekomen op doorreis naar Cañete, een streek aan de kust. Heel vruchtbaar door bevloeiing direct uit de bergen.

In Celendin was het bar en boos, zo koud. De mensen die er wonen hadden zich helemaal ingepakt in doeken en wollen dekens. Zo namen ze deel aan de cursus.

Maar het was een heel enerverende cursus. Een kleine groep weliswaar, ruim 40 mensen, maar intens bezig. Een keer extra pauze voor de kou, maar verder ging het heel goed.

De mensen waren ook bijzonder blij en heel gemotiveerd. Ze hebben dat met de afsluiting ook heel duidelijk gezegd, en laten merken bij het afscheid nemen. Er werd geknuffeld en omhelst alsof we allemaal broeders en zusters waren… Of zijn we dat eigenlijk ook….??? Ja toch!

Er waren veel vertrouwelijke gesprekken. De nood was bij veel mensen hoog. Zonder dat ze echt beseffen wat er aan scheelt.

Het is ontroeren en zo verbluffend heerlijk als je daar boven in de bergen die arme mensen ontmoet en je ontdekt dan dat je van dezelfde Jezus bent. Dat je dwars door alle taalgrenzen heen met elkaar kunt praten over die wondere wegen die de Heere God met je gaat. Ze kennen niets anders dan hun eigen wereldje.

Het is voor mij best een heel ingrijpende periode geweest. Zoveel kou lijden en dan nog alleen zijn ook. Maar de vreugde van het werk overwon alles.

Nu is het maar de vraag of het in Cañete beter is. De kust is immers nooit het warmste gedeelte van Peru geweest.

Er is veel om over na te denken. Neem het volgende voorbeeld: De nieuwe president van de grootste Pinksterkerk van Peru, wil meer jonge mensen in de kerkleiding hebben om zo de kerk wat te moderniseren. Maar tevens wil hij dat de kerk charismatischer word. Hij zegt dat door ons werk de hele kerk minder charismatisch geworden is. Nou ja, ik heb daar nog nooit één woord over gezegd op de cursussen, maar ik begrijp wat hij bedoeld.

Het heeft er natuurlijk mee te maken dat wij in onze cursussen steeds proberen duidelijk te maken dat de culto (de kerkdienst) niet alleen uit het loven van God bestaat maar dat het heel belangrijk is dat de gemeente gevoed wordt, en onderwezen vanuit Gods Woord.

De nood is vaak hoog bij de echte gelovigen. Zij lijden honger. Gelukkig (of juist heel triest) begrijpen de mensen het zelf niet zo. Ze ervaren dat ook niet op die manier. Ze zingen en ze schreeuwen de hele wereld bij elkaar. Maar ik merk dat er heel wat mensen zijn die er onder lijden, die met het schreeuwen ook niet meedoen. Die ook te kort komen in de diensten. Ze vangen wel eens iets op en daarom gaan ze maar vaak. Dan is het alles bij elkaar nog wat. Zo mag het eigenlijk niet zijn in de kerk. Daar moet Gods kind gevoed worden. Daar moet Jezus, Het lam van God verkondigd worden, en zij die Hem hebben leren kennen moeten verder geleid worden en meer van Hem leren kennen. Over Hem Zelf, over Zijn werk voor ons, zondaren. Over heiliging van het leven, over doorgeven van de boodschap, enzovoort.

Het is goed om deze dingen bij de Heere onze God neer te leggen. Hij zal de leiding houden over Zijn eigen werk. Maar Hij wil wel dat wij werken en denken… en bidden.

We gaan vol goede moed verder. Ondanks koude en hoogte. Straks zitten we wel niet zo hoog maar daar is weer de gure zeewind de spelbreker.

Het was ook heel verheugend om juist in deze periode een uitvoerig verslag te krijgen van onze zendeling Alejandro. Hij worstelt in het oerwoud langs de amazone en hij is stapje voor stapje doorgedrongen tot bijna aan de grens met Ecuador. Een gebied puur en zonder zendelingen. Wat hij schrijft is geen kommer en kwel maar een blijmoedig getuigenis van wat de Heere doet in dat gebied... Ik hoop de serie foto’s op onze site te zetten dan heeft u een beetje een beeld van zijn werkzaamheden.

 

Voor mijzelf was deze tijd ook een tijd van geestelijke verdieping. Op een nacht was ik toch zo vreselijk verdrietig. Ik zag zomaar mijn leven voorbijtrekken met heel zijn hebben en houden. Het was alsof de Heiland het me liet zien. Ik ben in huilen uitgebroken aan Zijn voeten. En toen was daar zomaar dat indrukwekkende woord uit Jesaja 49: 16 “Zie, Ik heb u in de beide handpalmen gegraveerd; uw muren zijn steeds voor Mij”. Wat een vreugde, wat een uitzicht, wat een bemoediging, om door te gaan op die weg die Hij met me ingeslagen is. Dan kun je met mensen bedrogen uitkomen, met jezelf helemaal ten onderste boven gaan…. Maar…. Dan mag weer het “halleluja” opbruisen uit je hart. Dan ben je stoppen of doorgaan vergeten, dan wordt de koude niet gevoeld. Maar dan jubelt het van binnen: Hoe groot zijt Gij…… en dan in Zijn handpalmen gegraveerd. Dat kun je niet maar ongedaan maken. Hartelijke groeten, ik hoop u op de hoogte houden.

Jan… zonder Nellie     Opa…zonder oma

 

CAÑETE, HET VRUCHTBARE DAL

Wat een koude wereld!
In Celendin veranderden we haast in ijspegels. In Lima was het in de nacht net zo koud. Toen naar Cañete. Weer koud maar overdag wat milder. Gelukkig hadden we daar een kacheltje op onze kamer. Zo’n kleine ventilatorkachel. Fantastisch!
We hebben hier een geweldig goede tijd gehad.
Toen we aankwamen was er wel een probleem; het hotel was 8 km van de kerk vandaan waar de cursus was. Dichterbij was niet mogelijk. Dat vroeg om een beetje omschakeling in het programma.
Er waren ruim tachtig mensen. Dominees, zondagsschoolwerkers en leider van jongerengroepen.
Het thema van de cursus was vrijwel gelijk aan Celendin. Jezus el Salvador subliem.
Tres partes: Waarom hebben we Hem nodig? Hoe worden we van Hem? Hoe kunnen we leven voor Hem?
Het laatste punt valt dan weer uiteen in 2 gedeelten: persoonlijk en geroepen tot het werk in Zijn Koninkrijk.
Het was adembenemend zoals de mensen meededen. Het was van de vroege morgen tot aan het eind van de dag één en al aandacht. Vooral in het praktische deel waarmee iedereen te maken heeft: Hoe word IK van Hem. Dan ontdek je opnieuw heel duidelijk dat dit punt in de preek nooit naar voren komt. Dat is het probleem in Peru. Terwijl er een brandende behoefte is om Gods woord te horen.Vier ouder zusters kwamen naar me toe na de opening, Openbaring 5, Jezus neemt de boekrol van de toekomst in handen. Toegepast naar het persoonlijk leven. Een van deze zusters voerde het woord: “Dit horen wij helemaal nooit”. En de traantjes pinkelden in verschillende ogen.
Ik kon maar aan twee dingen denken: Wat is de Heere groot en genadig. Ze horen heel weinig en toch verandert Hij overal Adams kinderen tot kinderen van Hem. Heerlijk om dat zo te beleven. Dan zijn in Nederland altijd nog weer mensen die denken dat alleen in hun kerk maar “Kinderen van God” zijn. Maar wat zijn we dan toch bekrompen bezig. Wat denken we dan toch klein van het werk van God. Wereldwijd heeft Hij de Zijnen. We zijn als mensen geneigd om met onze ogen naar mensen in het zendingsgebied te kijken. Met onze cultuur en kerk in gedachten. Maar wat is het heerlijk om nu eens met andere ogen te kijken. Met Gods ogen….hoe Hij naar mensen kijkt. Bewogen, mild, vol van genade en barmhartigheid. Dan wordt het anders.
Het is geweldig om dat telkens weer te ervaren.
Eén van de cursisten was 91 jaar. Hij heet Juan. Een heerlijk optimistisch Christen. Jaren gewerkt als Evangelist en pastor. Hij was een stimulans voor iedereen. OOK VOOR MIJ! Tegen mij zei hij pappie. Dat wil hetzelfde zeggen als wanneer een hond aan je voeten gaat liggen: Ik wil naar je luisteren. Jammer dat hij zo doof was.
Een andere deelnemer was een vrouw van 36 jaar met drie kinderen, 13, 10 en 3 jaar. Vorig jaar stierf haar man door een ongeluk met een auto. 37 jaar. Ze heeft haar leven met haar kinderen aan de Heere gegeven. Werkt in de kerk, probeert de kinderen zo goed mogelijk op te voeden en ze is verblijdt, ze heeft ervaren dat de Heere  elke dag voor haar heeft gezorgd. Elke dag is er eten en de kinderen leven dicht bij de Bijbel. Dat heeft pappa hen geleerd!!
Het eten was er bijzonder goed en goedkoop. 4 dagen met 80 mensen; ontbijt, middageten, en avondeten, in totaal voor 769 Sol dat is 200 Euro. Een compliment voor de keukenvrouwen.
Met de afsluiting hebben de mensen gevraagd of we voor hen bidden willen in Nederland. Daar is het zo goed. Iedereen is Christen….
Wat moeten we dan toch beschaamd ons hoofd buigen, ja tot in het stof.
De afscheidsavond was een echt feest. De liefde die Faustino en ik ontvingen van deze eenvoudige woestijnmensen, was hartverwarmend.
De meest mensen kwamen uit de bergen rondom het dal. Het dal is zeer vruchtbaar. Alles wat groeien kan groeit er. En Lima is maar 3 uur rijden, dus afzetgebied genoeg. Naast het hotel was een stuk van 8 hectaren aardbeien. Onderweg een plantage van 4 hectaren artisjokken. Geweldig.
En de gemeenten …. Groeien niet meer! Grote nood…stilstand is achteruitgang…
Bid voor ons… Dat werd geroepen bij het afscheid nemen. Een klein spreekkoor. Wat heerlijk om één te zijn met de hele gemeente van Christus!
Ik ga mijn koffer sluiten en vertrekken naar het vliegveld op weg naar Pucallpa, 35 graden. Heerlijk.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

PUCALLPA, WAAR DE ZON ALTIJD SCHIJNT

Vol goede moed kwam ik bij de Shipibo’s aan. Ik wist niet wat ik verwachten kon of moest. Er waren een paar maanden geleden grote problemen. Hoe zal het nu zijn. Aantallen van cursisten waren niet genoemd. Zaterdagavond  apertura (opening van de cursus).

De problemen zijn voorbij en een sterker bestuur staat aan de leiding met veel goede plannen. Het gaf vreugde om dit te ervaren. Het geheel was echt verbeterd.

Mijn openingspreek gehouden naar aanleiding van Lukas 19, Zacheüs in zijn boom. Zonder inlegkunde, zomaar gelezen wat er stond. We zagen het nieuwsgierige mannetje in de boom klimmen. Hoe zou Jezus zijn? Hoe ziet Hij er uit? Wat zegt Hij allemaal. Hij komt het niet aan de weet. Dan de boom in en van bovenaf stiekem kijken.

Daar komt Jezus: “Zacheüs, kom er uit ik moet bij jou zijn!” Broeders en zusters zo zal het ook zijn als we vanavond hier naar toe gekomen zij met een heel nieuwsgierig hart. Gekomen om meer te horen over Jezus.

De opening was een klein feestje.

Maar de hele cursus werd één heel groot feest. De aandacht was verbluffend. Ze zijn gegroeid; deze indianenvoorgangers. Ze hebben verlangen gekregen om  wat te studeren. Dat merk je direct in heet eerste uur al, Aandacht, vragende ogen, begrijpend knikken. Wat heerlijk!

En dan de broederschap. Wat zijn wij in Europa toch ver gecultiveerd! Deze mensen komen gewoon naar je toe, Verschillenden knuffelen even tegen je aan. Anderen geven je een kus. Weer een ander komt met tranen in de ogen naar me toe. “O hermano, u bent er, wat heerlijk! Maar waar is hermana Nellie?” In deze periode in Peru is dat zeker 300 keer aan me gevraagd. We zouden deze geïnteresseerdheid in elkaar over moeten nemen. Maar er moet nog wel een beetje water door de Rijn spoelen voor we zo ver zijn.

Zondagmorgen hebben we een kerkdienst gehouden, helemaal zoals we in Nederland in de gemeenten kennen. Voor hen heel vreemd. Orde kennen ze niet in hun diensten. Verschillenden hebben de hele orde van dienst opgeschreven om te bestuderen. De middag hebben we gebruikt om Zondagsschool te houden. Van twee uur tot half 6. Over de schepping en de val. De diepte er van. Hoe onverbiddelijk de muur is die tussen ons en is komen te staan. De tastbaarheid, de werkelijkheid ervan belicht. Maar dan de andere kan: God Zelf heeft de oplossing gegeven: Jezus!

Hoe heerlijk is het dan om Hem voor deze mensen uit te stallen, aan te wijzen als de weg, de waarheid en het leven. Het was een echt levendige zondagsschol in de goede zin. Er was aandacht meedenken, vragen stellen. Ik was echt gelukkig.

Zo zijn we maandagmorgen aan de cursus begonnen. Vier dagen voor ons. Maar helaas iets wat fijn gaat ook heel snel voorbij.

We hebben diep gegraven. Bijna tot aan de bodem van het Bijbels denken. We waren met 82 mensen bij elkaar. 86 van hen hebben een functie in de kerk. 41 zijn dominee. Het tweede deel van de cursus heb ik wel kunnen doen, maar met zeer veel lijden en pijn. Wat was er gebeurd? Ik had nieuwe schoenen gekocht en ik ben gewend dat ik er gelijk gewoon mee lopen kan. Maar dat was deze keer anders. Ik kreeg vreselijke pijn in mijn rug. Ieder uur werd het erger, smeren met spieren crème. Paracetamol slikken. Op een tafel zitten om les te geven, dan was de druk er een beetje af. In mijn bed kon ik niet liggen. Vaak op een stoel zitten om te slapen.

Toen bleek ineens een man in de groep te zitten die kon masseren voor de pijn. Het was heerlijk. Maar dwars door alle pijn en ellende heb ik het toch erg vermakelijk gevonden…. En… Ik heb nooit zoveel liefde gezien of ervaren. Heel aandoenlijk. De ene broeder masseerde mijn rug ( ik lag voorover op een tafel) Een paar andere mannen stonden er rond… en de hele groep was al die tijd in gebed. Staande en hardop. Die lieve hermana Teresa, presidente van het vrouwenwerk stond bij het hoofdeinde van de tafel en hield mijn hand vast. “Wat erg dat Nellie er niet is”, heeft ze wel tien keer gezegd. Het was heerlijk ontspannend. De pijn was een poos weg maar kwam in alle hevigheid terug. In de middag nog een keer gemasseerd. Met hetzelfde resultaat. Maar het is niet over. Toen kwam mijn huiswerk: Hoe vertel ik deze mensen dat God niet altijd het gebed verhoord. Dat Hij het wel hoort en ook blij is als wij tot Hem roepen om hulp, maar dat Hij zijn eigen weg gaat. De nadruk kon ik zo ook leggen op de troost die er is in het bidden zelf. En in de gemeenschap die we beleefden. Ik heb nog een zo ontroerende periode meegemaakt deze dagen bij de Shipibo’s. Iemand gaf de ontknoping van alle liefde en hulp: U bent ook een Shipibo hermano! U heet toch Menem Metsa! De engelen zongen in het veld van Bethlehem: Vrede op aarde. Nou dat was er deze dagen hier in ons cursusverblijf.

Het is iets om nooit te vergeten; zoveel liefde proven bij mensen die van nature zo gesloten zijn, maar harten zijn open gebloeid door de twaalf jaar die we bij hen gewerkt hebben.

De voorzitter van de is gescheiden en hertrouwd. Ze hadden twee dochtertje en toen een jongetje. Maar dat jongetje had een soort vissenhuid, Op tweejarige leeftijd hieraan gestorven.

Ik ga afsluiten, het is diep nacht, half negen! Morgen loopt de wekker weer af om 5 uur.

In het hotel had ik ook nog een heerlijke belevenis. Twee jonge kamer werksters 22 en 24 jaar, niet getrouwd. Rooms Katholiek, gaan regelmatig naar de kerk… maar wij horen nooit iets over Jezus…

Wat pijnlijk! We hebben heel fijne gesprekken gehad. Niet over de kerk, niet over dogma’s en fouten maar over Jezus, die de zondaren opzoekt, ze liefheeft, aan Zijn hart drukt. De gevolgen bleven niet uit: Heeft u een Bijbel voor ons? Wat kost die? Hoe moeten we die gebruiken. En de duivel wist het al. Onze Bijbels zijn nog steeds niet aangekomen! Zoek geraakt onderweg. Naar zij krijgen een Bijbel. Wie weet wat de Heere onze God doet? Hij is wonderlijk in Zijn daden.

Ik ga me klaar maken voor de laatste lesmorgen en de afsluiting. Vanmiddag om 4 uur vertrekt het vliegtuig naar Lima. Alles sluit mooi aan. Morgen bij leven en welzijn wat besprekingen in Lima met Bijbelgenootschap en drukker. En dan morgenavond (vrijdag 24 juni) vertrekken naar Nederland. Daar hoop ik dan zaterdagmiddag om een uur of 4 aan te komen.

Zondag is een dag in Tongeren België, maandag senioren in Almere. We mogen als de Heere de kracht geeft gelijk doorgaan in ons eigen wereldje.

Iedereen hartelijk gegroet, Gods zegen en een goede zondag.

Jan van Dooijeweert

KLIK HIER voor een INDIANENGROET

Er is geen video geplaaatst